Het idee om een DS-treffen in Tbilisi te organiseren kreeg ik enkele maanden nadat ik mijn eerste DS had gekocht, in december 2005. Ik had wat startproblemen en kwam op het citroën-forum.nl terecht (http://www.citroen-forum.nl/viewtopic.php?t=166981&highlight=), waar ik het idee van een DS-treffen in Georgië opperde. Dit leverde een aantal enthousiaste reacties op en met name van Ton Groot Koerkamp van "Gare du Nord" (http://www.garedunord.nl), die het evenement meteen Rondje Zwarte Zee betitelde. Ton had al de nodige reiservaring met DS-en opgedaan en bood aan om te helpen met de organisatie van een en ander, wat ik uiteraard heel graag accepteerde. Korte tijd daarna kwam ook Michel Coenen aan boord, die eveneens het nodige grondwerk heeft verricht. Helaas konden Michel en zijn familie uiteindelijk niet naar Georgië komen, maar zijn bijdrage aan de opzet en promotie van RZZ was heel belangrijk en motiverend.
Met de uiteindelijke harde kern van deelnemers is op 13 mei een bijeenkomst gehouden in Deventer, waarbij ik het Georgische deel van de reis heb gepresenteerd en er gelegenheid was om met elkaar kennis te maken. Zowel Ton als ik hadden er achteraf een heel goed gevoel over en de laatste twee maanden voor het vertrek vanuit Nederland duurden dan ook erg lang!
Op 20 juli was het dan eindelijk zover dat ik met mijn Georgische medeorganisator Goga en zijn vriendin Keti de twaalf deelnemers aan RZZ, verdeeld over zes auto's, kon gaan afhalen aan de Turks/Georgische grens bij Sarpi/Kvariati. Het weerzien met iedereen was fantastisch en de grensformaliteiten verliepen vlot. Aangezien het regende aan de kust (zeer gewoon voor West-Georgië met haar subtropische klimaat) besloten we om, in plaats van een nacht en dag in Kvariati te verblijven, in één keer door te rijden naar Tbilisi. Aangezien die rit echter te lang en vermoeiend zou zijn geworden, omdat we het meest drukke en slechte stuk tussen Gori en Tbilisi in het donker zouden hebben moeten rijden, besloten we te overnachten in een hotel in Kutaisi. De dag erop zijn we dan naar Tbilisi gereden en omdat het hotel pas vanaf de 22e juli was geboekt, heeft iedereen de eerste nacht bij ons thuis gelogeerd. Dit beviel wederzijds zo goed dat mijn man Tony en ik aan de groep aanboden om ook de rest van de week maar bij ons door te brengen, zodat wij ineens ons huis vol hadden met onze eerste buitenlandse gasten hier in Tbilisi! Het was ook een onvergetelijk gezicht, zeven Godinnen die bij het huis geparkeerd stonden!
Omdat de meeste mensen maar een week hier in Georgië konden blijven en men ook graag een aantal dagen wilde bijkomen, het stof van de auto's wassen (Ton's banaan-gele ambulance kreeg zijn eerste poetsbeurt in drie jaar tijd) en wat rondkijken in Tbilisi, hadden Goga en ik het programma niet overladen. We zijn verscheidene prachtig gelegen kloosters gaan bekijken, in Gelati in het Westen van Georgiëen in Mtskheta, de voormalige hoofdstad van Georgië, en hebben daarnaast o.a. de beroemde wijnstreek Kakhetië bezocht. Ons konvooi van zeven DS-en trok overal veel bekijks en er moest regelmatig onder de motorkap gekeken en achter het stuur gezeten worden door nieuwsgierige Georgiërs.
De tijd met de groep vloog om en na een bezoek aan het Stalinmuseum in Gori en de rotswoningen van Uplistsikhe namen we helaas afscheid van acht mensen (Harry, Aksel, Daniël, Gerrit, Anneke, Joost, Dago en Ton Faassen), die met de boot vanaf Poti naar Illichevsk in de Oekraïne wilden reizen. De overige vier gingen mee terug naar Tbilisi en met hen hebben we nog het Davit Garedja-klooster in Kakhetië bezocht. Een paar dagen later zijn die vier mensen (Ton, Jan, Remmert en Andrew) eveneens vertrokken, om via Turkije en Macedonië weer terug naar Nederland te rijden.
Kort samengevat is RZZ 2006 een groot succes geworden in alle opzichten en was het een heerlijke en feestelijke ervaring om met zulke enthousiaste en gelijkgestemde zielen in dit schitterende land rond te rijden en van elkaars gezelschap te genieten. Wat de auto's betreft heeft er zich in Georgië gelukkig geen noemenswaardige pech voorgedaan, het grootste probleem was het tanken van LPG. Nu is mijn DS weer de enige in het land en ben ik langzamerhand weer terug op aard, wat helemaal niet mee valt... Hopelijk kunnen we dit evenement in de nabije toekomst nog eens herhalen, want er valt nog genoeg te bekijken hier, al zijn alle deelnemers het erover eens dat dit een unieke ervaring is geweest en dat het moeilijk zal zijn om eenzelfde fantastische sfeer opnieuw te beleven... Sakartvelos Gaumarjos!!! Lang leve Georgië!!!
Femke O'Malley-Waardenburg
Tbilisi, september 2006
E-mail: femomal@yahoo.com