20 juli 2006: De groep komt aan in Sarpi
en overnachting in Kutaisi

Wakker om 8 uur en de dag zag er nog net zo grijs uit als gisteren. Ik voelde me niet bepaald fris en uitgeslapen, maar wel opgewonden door het vooruitzicht om eindelijk de groep weer te zien. Er waren nog geen andere gasten beneden in de cafetaria, maar het duurde niet lang of daar verschenen eveneens een niet bijster uitgeslapen Keti en Goga. We hadden SMS contact met Ton en spraken af om tegen 11 uur bij de grensovergang te zijn. Daarmee bedoelde ik 11 uur Georgische tijd, maar dat wil zeggen 12 uur Turkse tijd, dus dat gaf nog even enige verwarring. Gelukkig had Ton blijkbaar beter geslapen dan ik, want hij maakte me hierop tijdig attent.

Aangezien ons hotel zich maar twee minuten rijden van de grens bevond, konden we het rustig aan doen en op ons gemak bij onze positieven komen, geholpen door flinke hoeveelheden thee en koffie. We kwamen stipt om 11 uur bij de grens aan en zagen daar tot onze grote vreugde de hele groep al geparkeerd staan! Uiteraard wilden we naar de Turkse kant om iedereen te begroeten en met name Goga, die iedereen ging helpen met de grensformaliteiten. Maar toen ging de Georgische bureaucratie aan het werk: het duurde al vrij lang voordat Goga en Keti een uitgangsstempel in het paspoort kregen en bij mij was er een groot probleem, aangezien ik bij mijn laatste terugkeer naar Georgië geen inkomststempel had gekregen van de grensbeambte. Oei! Hier werd stevig en langdurig overleg over gepleegd, maar gelukkig besloot de beambte uiteindelijk toch om mij maar een stempel te geven.

Nadat we dan eindelijk iedereen konden begroeten, ging Goga zich met de grensformaliteiten bezighouden, terwijl Keti en ik weer terug liepen naar Georgië. Maar ook dat ging niet zomaar! Nee, ik moest volgens de Turkse grensbeambte eerst maar eens een visum gaan kopen! Na veel protesteren en met behulp van een Georgische grensbeambte kon ik uiteindelijk toch gewoon een uitgangsstempel in mijn paspoort krijgen en zo keerden we dan weer terug in Georgië.

In afwachting van de groep gingen Keti en ik op een terrasje wat drinken, maar het duurde gelukkig niet lang voordat de hekken open gingen en de eerste DS'en onder grote belangstelling Georgië binnenreden! Iedereen was het ermee eens dat, gezien de weersomstandigheden, we maar beter gelijk naar Tbilisi moesten rijden. We moesten dat wel eerst aan Maguli, de hoteleigenaresse, laten weten, die daar natuurlijk niet blij mee zou zijn. Zij was echter niet in het hotel toen wij met de groep aankwamen en was vanwege netwerkproblemen ook niet te bereiken op haar GSM, dus we zijn toen maar naar Batumi doorgereden. De meeste mensen wilden eerst geld opnemen bij een bankmachine en daarna zijn we ergens gaan lunchen. Men was wel geïnteresseerd om een specialiteit uit de streek te proeven en daarom werd de zogenaamde "Adjara-khachapuri" geserveerd: heel dik gebakken kaasbrood met bovenop een spiegelei, wat behoorlijk zwaar op de maag ligt. Een aantal mensen kwam hier dan ook niet doorheen en het was helaas niet een mooi voorbeeld van de overigens heerlijke Georgische keuken.

Rond een uur of drie reden we Batumi uit en toen moest er getankt worden (waar is er een LPG tankstation?). Het voelde heerlijk om met z'n zevenen in colonne te rijden, ook al vanwege het tevreden gevoel dat nu eindelijk, na zo lang wachten, de groep in Georgië was aangekomen. Tegen het eind van de middag besloten we te stoppen in hotel Europa in Kutaisi, om even iets te drinken en eten. Het bleek echter dat de meeste mensen behoorlijk vermoeid waren en Goga raadde aan om niet verder te rijden, omdat we dan in het donker het slechtste en meest drukke traject tussen Gori en Tbilisi zouden moeten afleggen. We konden gelukkig genoeg kamers krijgen en mochten de auto's achter het hotel op een bewaakte parkeerplaats zetten.

Nadat iedereen zich wat had opgefrist, zijn we met z'n allen beneden in het restaurant gaan eten. Daar was een verjaardagsfeest aan de gang op typisch Georgische wijze, met veel zang en dans. Ook wij werden door de jonge mensen van die groep ten dans gevraagd en met name Dago bleek zich op de dansvloer uitermate thuis te voelen! Op een gegeven moment voelden Jan en Remmert zich dermate geïnspireerd door de gezelligheid, dat zij respectievelijk hun gitaar en saxofoon gingen halen van hun kamer en op het podium een staaltje bluesimprovisatie ten beste gaven. Dit werd zeer gewaardeerd door de Georgische feestgangers, maar helaas hadden ondertussen een paar van hen (vermoedden wij, en, zoals later bleek, terecht) kans gezien om mijn tijdens het dansen op tafel achtergelaten GSM en fototoestel mee te pikken.

Meteen de politie gebeld en het was opvallend hoe snel de verjaardagsgroep ineens verdwenen was. De politie arriveerde binnen de twintig minuten en fouilleerde iedereen die naar buiten ging, zonder resultaat. De criminele politie werd toen opgeroepen en het duurde zeker een half uur voordat die ter plaatse waren, voorzien van Kalashnikovs. Het was inmiddels ruim na middernacht geworden, maar van slapen zou voorlopig niets komen voor mij, Goga en Keti en voor arme Harry, die als getuige zeer langdurig werd uitgehoord. Harry werd zelfs gevraagd wat hij van Batumi vond, waarop hij terecht korzelig reageerde met: "Wat heeft dat er nu weer mee te maken?!" De hele situatie werd uitermate serieus opgenomen door de criminele politie, aangezien ik diplomaat ben en een landgenote van de Georgische First Lady, en ik moest gedetailleerd verslag doen aan een rechercheur, die daar rustig een paar uur voor uit trok. Uiteindelijk kon ik dan mijn bed opzoeken, maar Goga en Keti hadden nog zeker een uur langer werk met de rapportage. Een aantal RZZ'ers was ondertussen boven gezellig op een terrasje gaan zitten en had uitvoerig kennis gemaakt met het Georgische bier. De stemming zat er dan ook goed in en, omdat ik niet al te ondersteboven was van de diefstal en het allemaal nogal filosofisch opvatte, hebben we mekaar vermoeid maar opgewekt welterusten gewenst.

De hotelkamer was zeer spartaans, veel minder mooi dan in Kvariati, en er waren geeneens deugdelijke gordijnen, zodat ik me in het donker heb moeten uitkleden en op de tast mijn bed heb moeten vinden. Maar ach, het volkomen blije gevoel van iedereen bij mekaar te hebben in een uitstekende sfeer, was toch een prachtige afsluiting van de dag!