21 juli 2006: Reis naar Tbilisi via Gelati

"We gaan morgen om 9 uur weg!", zei Harry gisteravond met grote stelligheid, maar het Europahotel was rond half negen 's ochtends nog in grote stilte gehuld. Ik was als eerste uit mijn kamer en ging, in afwachting van de anderen, een kopje thee drinken in de hal boven (ontbijt werd niet geserveerd in dit hotel). Het bleef echter erg lang stil... zelfs Goga en Keti waren nog in diepe rust, terwijl Goga had gezegd dat we zeker op tijd moesten vertrekken, als we naar het Gelati-klooster wilden en vóór het donker in Tbilisi wilden zijn. Ik had vergeten te vragen wat hij met 'op tijd' bedoelde.

Na wat stevig innerlijk overleg besloot ik dan maar om de stoute schoenen aan te trekken en iedereen wakker te gaan maken middels een klop op de deur. Gerrit reageerde hier positief op en was al aangekleed, Jan kwam net onder de douche vandaan en was zijn vriendelijke zelf, maar de anderen gaven geen krimp. Ik voelde me toch wel behoorlijk "streng" en schooljuffrouw-achtig om meteen de eerste gezamenlijke ochtend al mensen op deze manier uit hun welverdiende slaap te wekken en ik dacht: "Dat is dus eens maar nooit weer!". Ton en Wil kwamen na verloop van tijd eveneens boven water maar hadden duidelijk moeite met het enigszins vroege ''réveil" en ze waren niet de enigen. Nou ja, het zal zo tegen half elf zijn geweest toen iedereen uiteindelijk aan de koffie dan wel thee zat en het maakte ook eigenlijk niet uit, we lagen nog prima op schema voor vandaag.

Ondertussen was Jan zijn mobiele telefoon gaan zoeken, die hij gisteravond niet kon vinden in zijn auto, maar nadat hij nagenoeg de hele auto had uitgepakt, kwam hij tot de conclusie dat zijn mobieltje heel waarschijnlijk eveneens was gestolen, net als de mijne. Zijn auto kon namelijk niet op slot en de "bewakers" van de parkeerplaats konden er dus ongestoord in... Zowel Jan als ik vertrokken daarom die ochtend zonder GSM uit het hotel. Gelukkig kon ik Goga's telefoon lenen.

Omdat de meeste mensen toch wel honger hadden, gingen we eerst proberen ergens wat te ontbijten. In Kutaisi vonden we een restaurant met een vanwege het vroege uur (het was net 12 uur) nog gesloten keuken, maar Georgië zou Georgië niet zijn als daar niet snel een oplossing voor gevonden kon worden. Binnen de twintig minuten stond er dan ook khachapuri, kaas en witbrood op tafel, wat redelijk smaakte. Remmert was kasbeheerder van de groep en nadat hij betaald had konden we vertrekken.

Met een gevulde maag rijdt het toch prettiger, en we vertrokken dan ook monter op weg naar het klooster van Gelati. Het klooster ligt - zoals het kloosters in Georgië betaamt - bovenop een heuvel, met een schitterend uitzicht. Binnenin werden we verwelkomd door een alleen Georgisch-sprekende monnik, die maar al te graag en uitputtend over de geschiedenis van het klooster en de betekenis van alle, ja ALLE zich daarin bevindende fresco's heeft verteld! Dit was teveel cultureel geweld voor de meeste RZZ'ers, die al snel het panoramisch uitzicht boven de kunstgeschiedenis verkozen. Alleen culturele en religieuze die hards als Dago en Ton F vonden het van begin tot einde interessant, maar ikzelf bleef meer uit beleefdheid en Goga, nou ja, die moest natuurlijk vertalen...

De monnik toonde ons ook nog een van de eerste telescopen in Georgië (ik weet niet meer wie dat mini-observatorium daar nou gevestigd heeft, heb niet zo goed opgelet, was teveel gefascineerd door het hele diepe gat in de grond waar de telescoop in zat...) en toen zijn we als laatsten richting auto's gelopen. Daar waren een aantal mensen weer eens onder hun motorkap of onder hun auto aan het kijken c.q. sleutelen (Harry, Daniël en Aksel reden in de oudste DS, uit 1959, dus die hadden de meeste reden om dit frequent te doen, voor de anderen was het een min of meer dagelijkse gewoonte), terwijl de anderen koffie dronken (zelfs ik als niet-koffiedrinker vond Ton's koffie toch wel erg lekker) of foto's maakten. Goga en ik overlegden over de verdere dagplanning en we besloten om, gezien het gebrek aan tijd, niet meer naar de daar in de buurt zijnde grotten te gaan.

Onderweg stopten we in hetzelfde restaurant waar Goga, Keti en ik ook op de heenreis naar Kvariati gelunched hadden en aten daar (jawel) khachapuri, tomaten-komkommersalade, geroosterd varkensvlees en plat Georgisch brood, oftewel shoti. Na afloop namen we ook nog even een kijkje op de aardewerken pottenmarkt en toen was het rechtstreeks door naar Tbilisi, waar we rond half negen 's avonds aan kwamen.

Het was een heel emotioneel moment voor mij, om eindelijk mijn nieuwe vrienden met hun DS'en bij mij thuis te kunnen verwelkomen! De auto's werden rond het huis geparkeerd en de aanblik daarvan was schitterend! Aangezien het GTM-hotel pas vanaf de 22 juli was geboekt, bleef iedereen in ons huis slapen. We hadden ruimte genoeg en het was ook wel zo gezellig om de eerste avond en nacht in Tbilisi samen te kunnen doorbrengen. We aten pizza en frieten, zaten buiten op de veranda en genoten van mekaars gezelschap. Erg laat is het overigens niet geworden, omdat iedereen toch wel moe was van de lange reis en van de vele nieuwe indrukken.

Wat een fantastische groep mensen! Ik ben bijzonder gelukkig gaan slapen...