|
|
|
| 22 juli 2006: Auto's wassen en relaxen bij Fem en familie thuisHet was een heel vrolijk ontbijt met z'n allen rond de ontbijttafel! Onze eerste buitenlandse gasten en dan maar gelijk twaalf man in huis, fantastisch! Na het eten besloot ik om het stof en vuil van mijn Blanc Meie DS te gaan wassen en ik voegde daar speels aan toe dat de andere DS'en ook wel een poetsbeurt konden gebruiken! De eerste reactie daarop was dat het juist zo stoer stond, een auto onder het eerlijk verdiende stof, opgedaan in verschillende landen, en dat dit eigenlijk beschouwd moet worden als een soort souvenir...! Al grinnikend ben ik toen maar mijn 'Fantoma' gaan poetsen en kijk, kijk... Jan ging even later toch ook overstag, zeker toen ik hem zei dat zijn chique groene DS met zwart dak er toch wel heel wat mooier uit zou zien na een flinke wasbeurt! Joost kon nu niet achterblijven met zijn elegant bordeaukleurige DS en ook hij pakte spons en zeem en ging aan het poetsen, geholpen door Gerrit, Wil en Ton. Het grootste schokeffect veroorzaakte echter Ton, die - waarschijnlijk geïnspireerd door al het moois dat hij om zich heen zag staan - eveneens zijn heel bijzondere warmgele DS ambulance besloot af te soppen, hetgeen die auto in ruim drie jaar tijd niet was overkomen! De reden daarvoor was, volgens Ton, dat de auto geverfd is en niet gelakt en daardoor met poetsen ook verf verliest. "Ja ja, lekkere smoes", dacht ik, terwijl ik een handje hielp en flink met mijn spons over een hardnekkige zwarte plek op de achterkant wreef. De spons werd echter niet zwart maar geel... Ik heb toen maar héél behoedzaam en aaiend de auto verder gewassen en na afloop was Ton's ambu een ware zonnestraal op de binnenplaats...! Dago en Ton F konden toen toch ook niet achterblijven en ook zij gingen het vuil op hun auto te lijf. Echter, inmiddels was door al deze waterpret het waterreservoir leeg geraakt (in de wijk Vake, waar wij wonen, is er geen leidingwater tussen 12 en 18u, dan moeten we het water uit onze 's nachts volgelopen tank gebruiken). Dit was echter geen probleem, aangezien er genoeg water in het kinderopblaaszwembad zat en dat werd dus met emmers eruit geschept en over Dago's DS gegooid. Alleen de auto's van Gerrit en Harry ontkwamen aan het sop. Gerrit's reden hiervoor weet ik niet (meer) en Harry mompelde geloof ik iets van 'deur sluit niet, water zal naar binnen lekken', of zoiets. Na afloop was iedereen tevreden over het resultaat en was het tijd voor het opentrekken en genieten van een aantal blikjes Russisch bier, met name Baltika 5. De vraag waar we LPG zouden kunnen tanken kwam echter weer boven en vandaar dat we, toen Goga inmiddels ook gearriveerd was, met zijn allen op zoek zijn gegaan hiernaar. Vooral Gerrit's DS, die alleen maar op gas kon rijden, aangezien er een probleem was met de benzineleiding (als ik het goed heb), had dringend gas nodig . Een bijkomende urgentie voor Gerrit was dat hij zijn vriendin Anneke om 17u van het vliegtuig moest afhalen. Nadat we tevergeefs twee LPG-stations in het centrum van Tbilisi hadden geprobeerd, wist Goga er nog eentje in een buitenwijk, dus wij weer in colonne richting Krtsanisi. Totdat Gerrit's gas op was terwijl we langs de rivier de Mtkvari reden en er even hard nagedacht moest worden over "wat nu?". Gerrit werd steeds nerveuzer, omdat het langzamerhand tijd werd om naar de luchthaven te rijden en dit heel waarschijnlijk niet met zijn auto kon gebeuren. Goga besloot toen om Gerrit's wagen op sleeptouw te nemen naar het gasstation, terwijl ik met Gerrit in mijn auto naar de luchthaven reed om Anneke op te halen. Zodoende kwam alles toch nog goed, alhoewel Goga een behoorlijk moeilijke rit heeft gehad, met name toen er sleepproblemen waren in een tunnel, maar uiteindelijk heeft iedereen LPG getankt en Anneke kwam na een goede vlucht op tijd en opgetogen aan. Ondertussen hadden Tony en ik aan de groep aangeboden om ook de rest van het verblijf in Tbilisi bij ons thuis door te brengen, aangezien het wel zo gezellig en ook handig was om iedereen bij mekaar te hebben en dit werd door iedereen graag geaccepteerd. Davit, mijn andere Georgische mede-organisator, kreeg de ondankbare taak om dit nieuws aan de manager van het GTM-hotel door te bellen, die hierop uiteraard nogal boos reageerde. 's Avonds gingen we met zijn allen uit eten in restaurant Dzveli Tsiskvili, oftewel "De Oude Molen", in de wijk Dighomi in het Noorden van Tbilisi. We waren laat met reserveren, maar dankzij de bemoeienis van onze vriend Misha konden we toch een tafel krijgen in het gedeelte van het restaurant waar een Georgische muziekgroep aan het zingen was. Het restaurant ligt aan een riviertje en bestaat uit verschillende gebouwen met terrassen, elk met een eigen sfeer en op diverse niveau's gelegen, en is inmiddels uitgegroeid tot één van de meest geliefde eethuizen in Tbilisi. Na afloop was iedereen voldaan maar ook wel moe, dus op mijn half-serieuze suggestie om nog even ergens te gaan dansen werd niet ingegaan. Nou ja, de week is nog jong...
|
