|
|
|
| 23 juli 2006: Mtskheta en ontmoeting met ABR-rijders in Sheraton hotelNa het dagje relaxen van gisteren was iedereen toe aan weer wat actie. Aangezien Mtskheta op het programma stond voor vandaag en niemand andere ideeën had, stapten we tegen het eind van de ochtend in onze auto's en reden we naar deze voormalige hoofdstad van Georgië. Mtskheta is klein maar bezit vier historisch belangrijke kerken, waarvan we er twee uitkozen om te bezichtigen, namelijk de Jvari of Kruiskerk en de Sveti-Tskhoveli kathedraal. De regio rond Tbilisi wordt Kartli genoemd, naar Kartlos, de mythische vader van het Georgische volk, wiens nageslacht zich vestigde in Mtskheta. Deze plaats is in religieuze en culturele zin zo belangrijk omdat St Nino hier in de vierde eeuw na Christus de Georgiërs tot het Christendom bekeerde. De Jvari-kerk werd gebouwd in de zesde eeuw n.C. and staat waar St Nino een paar eeuwen eerder haar kruis plaatste. Ene Guaram Eristavi liet een kleine kerk bouwen ten Noorden van deze plek, welke nu nog steeds zichtbaar is, en niet lang daarna bouwde Guaram's zoon Stepanoz de hoofdkerk. Het interieur hiervan is nogal sober, maar het uitzicht vanuit de kerk over Mtskheta en de Mtkvari en Aragvi rivieren is spectaculair. Nadat iedereen de kerk, het uitzicht en elkaar op de foto had gezet, reden we naar beneden in Mtskheta om de Sveti-Tskhoveli kathedraal te bezichtigen. Buiten de kerk stonden een aantal marktkraampjes met Georgische produkten, zoals geweven tassen en petjes, geëmailleerde sieraden en schapenvachtmutsen. Joost probeerde hier één van en hij zag er ineens een stuk heldhaftiger uit. Eenmaal voorbij de bedelaars en gehandicapte medemensen die zich hadden gepositioneerd in de poort naar de kathedraal toe, kwamen we op een binnenplaats en daar lag een hele grote klepel bij een enorm grote klok. Mannetjesputter dat hij is, kon Dago de verleiding niet weerstaan om te proberen die klepel op te tillen. Gelukkig heeft hij zijn liesbreuk nog dezelfde dag kunnen laten repareren door een beeldschone vrouwelijke chirurg, die toevallig vandaag kaarsjes voor haar patiënten kwam aansteken in de kathedraal. (Dit laatste is niet helemaal waar of zelfs helemaal niet waar, maar het had gekund). Voor de geïnteresseerden volgt hierna een beschrijving van de kathedraal, uit de Lonely Planet gids. De anderen gelieven deze paragraaf over te slaan.
Het bezichtigen van kerken maakt dorstig, dus bij het weer naar de auto's teruglopen ging iedereen eerst even de plaatselijke winkel binnen om een paar flessen Georgisch bronwater en/of limonade te kopen. Niemand had behoefte om ergens uitgebreid te gaan eten, ook al omdat we een afspraak hadden om rond 19:00 in het Sheratonhotel te zijn om de rijders van de Amsterdam-Peking Rally te ontmoeten die deze avond Tbilisi zouden aandoen, dus we besloten om zoetjesaan terug naar Tbilisi te rijden. Even buiten Mtskheta stopte Goga bij een restaurant dat beroemd is vanwege de gebakken aardappel- en vleesrollen (de Georgische naam schiet me nu even niet te binnen, moet ik aan Goga vragen) en daar kochten we dan ook een aantal van, om uit de hand bij de auto's te eten. Na deze eenvoudige doch voedzame maaltijd reden we terug naar Tbilisi en zagen ineens in onze achteruitkijkspiegels wat rallywagens opdoemen! Al toeterend en zwaaiend reden ze ons voorbij en er werden bewonderende blikken geworpen op onze DS'en, terwijl mijn passagiers Aksel, Daniël en Harry (vooral Aksel) heel erg opgewonden raakten door de aanblik van een (geloof ik) Ford Mustang (ben niet helemaal zeker van het type, graag commentaar als dit niet klopt). Aangezien we niet alle DS'en mee hadden genomen naar Mtskheta en die uiteraard toch wel wilden tentoonstellen bij het Sheratonhotel, reden we eerst naar huis om ze op te halen. Harry en Ton hadden Georgische vlaggetjes gevonden en die op hun auto's gezet, hetgeen het enthousiasme van de Georgiërs nog meer stimuleerde. In de buurt van het Sheratonhotel kwam er ons een politiewagen voorbij scheuren, die vervolgens omdraaide en de weg voor ons afzette! We wilden het parkeerterrein achter het Sheratonhotel oprijden, waar alle rallywagens geparkeerd stonden, maar slechts Harry's ongewassen DS zag er rally-achtig genoeg uit om toegelaten te worden. Later moest ook hij zijn auto verplaatsen naar de parkeerplaats van de Nederlandse ambassade. Ikzelf werd meteen aangesproken door Henk Eijsbouts, een ABR DS 23-rijder die maanden geleden contact met mij had gezocht omdat hij en zijn partner Dono Hardjowisastro het leuk vonden om ons in Tbilisi te ontmoeten, met in zijn kielzog een cameraploeg van RTL7(?). Deze stelde Henk en mij allerlei vragen over hoe wij mekaar kenden en over het RZZ-evenement, maar achteraf werd e.e.a. toch niet uitgezonden. Zal wel met sponsortijd=geld te maken hebben gehad en ik was natuurlijk niet interessant als niet-deelnemer aan de rally. In de tussentijd had Keti een telefoontje gekregen van de politie in Kutaisi, die haar vertelden dat ze mijn in het Europahotel gestolen GSM en fototoestel teruggevonden hadden en dat er twee agenten uit Kutaisi onderweg waren om mij die terug te geven! Inderdaad arriveerden deze agenten een klein half uur later bij het Sheratonhotel met mijn lichtelijk beschadigde GSM en fototoestel, waar de flashcard nog in zat. Ze vertelden dat dankzij een video die gemaakt was door één van de feestgangers die avond, de daders konden worden geîdentificeerd. Echter, de jongen die niet verantwoordelijk was voor het eigenlijke stelen van mijn GSM en fototoestel, maar die ze in huis had bewaard op verzoek van de dieven, zou volgens de agenten voor minstens drie jaar de gevangenis indraaien, terwijl de andere twee jongens vrij waren gekomen na betaling van 10.000 lari. Ik vond dat onterecht en wel een erg zware straf voor een vergrijp dat meer een stommiteit dan een misdaad was, en vertelde aan de agenten dat ik niet wilde dat deze jongen in de gevangenis zou belanden. Ik bood de agenten als dank een maaltijd aan, maar dit werd vriendelijk doch beslist afgeslagen. Goga, Keti en ik zijn daarna het hotel binnen gegaan, waar een heleboel mensen zich verzameld hadden in de lobby: rallydeelnemers en hun entourage, de media en allerlei hoogwaardigheidsbekleders. Henk en Dono en een aantal andere ABR-rijders waren in de Slammersbar (een Amerikaanse bar & grill in het hotel) neergestreken en wij gingen daar dus ook heen, tesamen met de andere RZZ'ers. We schaarden ons rond een grote tafel, bestelden grote glazen bier en hoorden toen met stijgende verbazing het relaas van het financiële fiasco van de ABR. De deelnemers hadden een inleggeld van 20.000 euro moeten betalen, maar na malversaties van organisator Jan Vermeer moest daar nog eens 25.000 euro bovenop om de rally überhaupt door te kunnen laten gaan! De heer Vermeer mocht wel aanblijven, maar diende steeds een dag vooruit te reizen, om niet teveel media-aandacht te krijgen. Hij hield zich hier echter niet aan en arriveerde steeds tegelijkertijd met de ABR-rijders, wat niet erg gewaardeerd werd door de deelnemers (en hier druk ik mij nog zachtjes uit). Na afloop van de ABR heeft Vermeer blijkbaar van één van de deelnemers voor het oog van de camera's een vuistslag opgelopen. De hele sfeer van die rally was natuurlijk totaal anders dan de vriendschap en het enthousiasme van RZZ en alhoewel iedereen het heel leuk vond om de rallywagens gezien te hebben en gesproken te hebben met Henk en Dono en andere deelnemers, was de verwondering groot over dit volkomen uit de hand gelopen evenement. Na afscheid te hebben genomen van Henk en Dono en anderen en het betaald hebben van een pittige rekening, zijn we naar huis gegaan in onze niet door sponsors aangetaste of opgedirkte, maar eerlijke en mooie DS'en. Wil moest helaas 's nachts alweer terug naar Nederland, omdat ze niet langer vrij kon nemen, en Ton moest eveneens Andrew, zijn Australische vriend, van het vliegveld afhalen, dus Goga kwam 's nachts terug na een paar uurtjes slapen om Ton op deze dubbele missie te begeleiden.
|
