|
|
|
| 24 juli 2006: Chavchavadze huis in Kakhetië en supraHet resultaat van Ton en Goga's nachtelijke vliegveldtrip was een gebrek aan slaap en aan Andrew, aangezien deze niet was aangekomen met de geplande vlucht. Omdat hij Ton's nieuwe mobiele telefoonnummer blijkbaar niet had, verwachtten we dat communicatieproblemen de oorzaak waren van deze situatie en zijn we tegen het ochtendgloren maar naar bed gegaan. Later in de ochtend, toen iedereen weer bij zijn positieven was, zijn we vertrokken naar Kakhetië in het Oosten van Georgië. Goga had van een vriend vijf walkie-talkies gekregen voor in de auto's, zodat we onderling met elkaar in contact konden blijven. De reikwijdte van die dingen was echter uiteraard beperkt, zodat ik als achterrijder meestal Goga, die voorop reed, niet kon bereiken. Gelukkig fungeerde Remmert dan als tussenpersoon, zodat het systeem toch behoorlijk functioneerde, met name om te kunnen genieten van Dago's zangkwaliteiten... Eerste stop was net buiten Tbilisi, waar Goga bier kocht voor het diner, aangezien we dat zelf mee mochten nemen. Vervolgens reden we door naar Signaghi, een heel schilderachtig dorpje in Kakhetië, om te gaan lunchen in een restaurant gelegen op de verdedigingsmuren van dit dorp, met een fantastisch uitzicht over de Alasani-vallei. Hierna namen we een kijkje bij een klein klooster niet ver van Signaghi en toen we daar uitgekeken waren leidde Goga ons via een mooie zandweg beneden naar de bron van St Nino. Daar kochten sommigen voor één lari een plastic vijf-liter fles en vulden die met heerlijk koel bronwater uit een kraan. Over de bron heen was een gebouwtje geplaatst en wie wilde kon zich daar binnen onderdompelen in het heel koude en naar verluidt geneeskrachtige water. Goga, Keti, Dago, Ton en ik vonden dit een zeer aantrekkelijk idee en we besloten dit ritueel te volgen. Via een gordijn kwam je in een donkere ruimte, waar een bak stond met witte gewaden (stijl nachthemd). We moesten onze kleren uittrekken en, gekleed in dit hemd, via de rechter trap afdalen naar de bron, ons drie maal onderdompelen (brr! brr! brr! maar wel heel lekker verfrissend) en dan via de linker trap er weer uit. Blijkbaar was het ook nog van belang om met je rechtervoet in de bron te stappen en met je linker eruit, maar hier heb ik geen aandacht aan besteed. Keti, met wie ik deze onderdompeling samen deed, heeft dit volgens mij ook niet gedaan, en we hebben hier totnutoe geen van tweeën nadelige gevolgen van ondervonden. We waren intussen geïnformeerd dat Andrew zijn vlucht van afgelopen nacht had gemist en dat hij nu deze komende nacht zou aankomen. Ik belde daarom Tony, om hem te vragen Andrew op te halen van de luchthaven. Het was inmiddels hoog tijd geworden om naar het Chavchavadze huis in Tsinandali te gaan, dat toch nog wel een flink uur rijden was, en daar aangekomen begroetten we Gigi, de eigenaar, om vervolgens onze kamers te gaan opzoeken. Daniël en Aksel, de snelle jongens, hadden meteen hun intrek genomen in de presidentiële suite, compleet met fraaie badkamer en vergaderzaal, maar daar wilde ik Gerrit en zijn First Lady Anneke in laten overnachten, dus dat feest ging niet door voor hen! Echter, begripvolle lieverds dat Daan en Axl zijn, namen ze mij dit ingrijpen niet kwalijk en verkasten ze zonder morren naar een iets minder luxueus onderkomen. Sommige mensen hadden een slaapkamer annex zit(rook)kamer, maar alle kamers waren behoorlijk spartaans ingericht. Echter, de stijl en sfeer van de kamers en van het gehele gebouw was wel een prachtig voorbeeld van vergane Soviet-chic. Goga en ik gingen vervolgens met Gigi het diner van vanavond bespreken en verrassing nummer één was dat Gigi deze supra beneden in een grote, Middeleeuws-aandoende eetzaal had gepland, terwijl Goga en ik een maand tevoren met hem hadden afgesproken dat deze zaal te groot zou zijn voor onze groep en dat we liever op de veranda boven wilden dineren. Gigi had deze wijziging op eigen houtje gemaakt omdat het makkelijker was voor de bediening, aangezien de keuken zich naast de benedenzaal bevond en het personeel daarom niet met alles de trap op zou hoeven. Ik vertelde hem dat we dit niet hadden afgesproken en daarop liet hij alsnog boven op de veranda de tafels dekken. Verrassing nummer twee: het bleek dat de muzikanten die we geboekt hadden het land uit waren en dus niet konden komen! Ik was behoorlijk kwaad over het feit dat hij ons hierover niet vantevoren had ingelicht, omdat we nu geen andere muzikanten meer konden organiseren, maar Goga redde de situatie met de suggestie om een aantal bevriende zangers uit Tbilisi te laten komen. Zo gezegd, zo gedaan! Nadat iedereen zich had opgefrist konden we vrij snel aan tafel, die mooi gedekt was. Goga, als Georgische gastheer, 'opende' de tafel traditiegetrouw met een toast op de vriendschap. Helaas vond ik de wijn, en dan vooral de witte, nogal tegenvallen, maar deze werd beter in de loop van de avond. Of dit nou lag aan mijn in toenemende mate euforische stemming of aan het chemische proces van oxidatie laat ik nu maar even in het midden. Het zal tegen middernacht zijn geweest toen Goga's drie vrienden uiteindelijk arriveerden. Ze lieten er geen gras over groeien en barstten vrijwel meteen los in fraai polyfoon gezang! Tussendoor vervulden ze de rol van Tamada of toastleider en, met iedereen in opperbeste stemming, was het op een gegeven moment tijd voor dansen! Goga, die in het verleden ooit nog eens een opleiding als danser heeft gevolgd (die jongen blijft verbazen!), liet zich niet onbetuigd en danste met groot enthousiasme, alhoewel hij een meniscusprobleem heeft aan zijn rechter knie. De Georgiërs wilden toch ook wel graag een Nederlands lied horen en daarop zette Harry uit volle borst het Wilhelmus in! Ik was volkomen onder de indruk van Harry's uitvoering van ons nationale volkslied en kan dit nu dan ook niet meer horen zonder glimlachend aan hem te denken! Jan had inmiddels zijn gitaar erbij gepakt en gaf een paar nummers ten beste, waarbij de Georgische zangers probeerden mee te zingen, en de sfeer kon niet meer kapot! Gerrit en Anneke waren de eersten die zich terugtrokken in hun suite, terwijl Ton en ik ook moe waren en behoefte hadden aan wat rust, zodat we nog even gezellig samen bij Ton's auto een glaasje wijn hebben gedronken en wat gepraat, terwijl het er boven steeds luidruchtiger aan toe ging! Uiteindelijk is iedereen dan toch in min of meer redelijke staat in bed terechtgekomen, na een zeer feestelijke en gedenkwaardige avond!
|
