28 juli 2006: Gori, Uplistsikhe en afscheid bootgroep

De week was veel te snel voorbij voor Gerrit, Anneke, Joost, Dago, Ton F, Harry, Aksel en Daniël, die vandaag gingen vertrekken naar de boot in Poti via Kutaisi, waar ze wederom in het Europahotel zouden overnachten.

Er was dan ook veel bedrijvigheid deze ochtend, aangezien iedereen zijn spullen bij mekaar moest zoeken, er nog een partijtje gevoetbald moest worden en een oplossing gevonden voor het vervoersprobleem van het Leninschilderij dat Aksel gekocht had.

Goga en Harry losten dit zeer vernuftig op door het maken van twee steunlatjes, die zij binnenin onder het dak van Harry's auto plaatsten, zodat zij daarop Lenin konden schuiven, die op deze manier stabiel ingeklemd en uit het zicht lag voor de rest van de reis, totdat hij er een week later bij Aksel thuis in Utrecht uit mocht.

Aangezien het merendeel van de groep geïnteresseerd was in het bezoeken van de geboorteplaats en het museum van Josef Dzugashvili, oftewel Stalin, en dit op de route naar Kutaisi lag, vertrokken we met z'n allen aan het eind van de ochtend naar Gori. Gerrit, Anneke, Ton en ik hadden echter geen behoefte aan een museumbezoek en we besloten daarom wat te gaan drinken in een café en wat te wandelen in het kleine park in het centrum van de stad. De rest van de groep kwam daar achteraf ook heen en vervolgens reden we naar het Stalin plein, waar we onze godinnen onderaan het standbeeld van Stalin positioneerden. Was Stalin ook maar een blijde DS-rijder geweest, dat had miljoenen levens gespaard.

Voor de geïnteresseerden, dit is de Wikipedialink voor informatie over Stalin: http://nl.wikipedia.org/wiki/Jozef_Stalin. Akelig levensverhaal, maar het ergste is nog dat hij wellicht ook op 6 december geboren is... nee toch!

Van Gori vertrokken we naar Uplistsikhe, letterlijk: "Kasteel van God", gelegen in een prachtig woest en uitgestrekt landschap. Het begrip: "lekker uitwaaien", kreeg er een geheel nieuwe dimensie! In Nederland waren daar al lang tientallen windmolens neergezet, maar gelukkig geven de Georgiërs nog steeds de voorkeur aan een visueel onaangetast landschap boven een alternatieve en adequate energievoorziening.

Uplistsikhe was ooit een grottenstad en één van de oudste nederzettingen in de Kaukasus. Het werd gesticht in de late Bronstijd, rond 1.000 vC, maar ontwikkelde zich voornamelijk van de 6e tot de 1e eeuw vC, toen het een groot heidens centrum was, totdat Georgië tot het Christendom bekeerd werd. Toen de Arabieren Tbilisi innamen, vestigden de Georgische koningen zich in Uplistsikhe. De voornaamste karavaanroute van Azië naar Europa liep slechts 2 tot 3 km ten Noorden van de stad, die een belangrijk handelscentrum werd. Op haar hoogtepunt in de vroege Middeleeuwen had de stad een bevolking van 20.000 mensen, verspreid over 9,5 hectaren. Daarvan zijn nu nog 4 hectaren zichtbaar van de Shida Kalaki of binnenstad. Er waren in totaal 700 grotten, nu zijn er nog 150 over. Vanaf 1122, toen Davit Aghmashenebeli Tbilisi innam, begon Uplistsikhe haar belangrijke rol te verliezen. In de 13e eeuw verwoestten de Mongolen niet alleen de stad maar ook haar natuurlijke omgeving - er waren destijds wouden. Tamerlane was verantwoordelijk voor zijn deel in de verwoesting en de stad werd ook getroffen door een serie aardbevingen. Uplistsikhe is strategisch gelegen, met een diepe vallei ten Oosten en kliffen ten Westen. De stad was gebouwd op een aantal natuurlijke terrassen, met de hoofdweg er tussenin lopend van Noord naar Zuid, de stad in tweeën delend.

Van zoveel en zo hevige frisse lucht krijg je flinke honger en we lieten ons daarom door Goga naar een leuk restaurant brengen voor het laatste groepsmaal. Hierna namen we met een zwaar hart afscheid van de bootmensen, die door Goga en Keti begeleid naar Kutaisi gingen. Ton, Andrew, Jan, Remmert en ik reden vervolgens weer terug naar huis in Tbilisi, waar het in eerste instantie wel een beetje vreemd stil was, zonder onze vrienden...

Harry en Anneke op de veranda.	Anneke, Joost en Dago.	Tony geeft een aantal van zijn CD's mee aan de mensen die vandaag vertrekken.	Gerrit, Andrew en Ton F.
Kun je wel, Aksel, tegen zo'n kleine jongen?		Joseph en Ton F in gesprek.	De RZZ voetbalploeg met de twee Ronaldinho's.
Wachten op het vertrek.	Hoe gaan we Lenin erin krijgen?	Goga en Harry maken steunlatjes om Lenin te vervoeren.	De oplossing: Lenin wordt op de steunlatjes onder tegen het dak geschoven.
Het Stalinmuseum in Gori.	Gerrit en Anneke gingen ook liever een kopje koffie drinken dan het Stalinmuseum bezoeken.	Zoveel moois domineert zoveel lelijks.	Dago poseert bij zijn eigen DS.
Keti en Goga bij die van Ton.	Jan heeft helemaal geen DS nodig om bij te poseren.		De voltallige RZZ-groep.
Op weg naar Uplistsikhe.	Aankomst in Uplistsikhe.
Anneke.	Jan.	Joost, Keti, Goga en Ton F.
			En waaien dat het er deed!
Gerrit.	Andrew en een héél oude boom.
		Joost, Ton F, Daniël en Aksel.	Ton, Anneke en Gerrit.
Remmert.			Dago.
Ton.		De laatste maaltijd met z'n allen.	Dag Aksel, we zullen jullie allemaal missen!