30 juli 2006: Davit Gareji klooster in Kakhetië

Omdat Goga en Keti met de bootgroep waren vertrokken op 28 juli en vervolgens doorgingen naar Turkije om wat vakantie te vieren, werd onze uitstap naar het Davit Gareji-klooster in Kakhetië begeleid door Davit, één van mijn andere Georgische organisatoren, en zijn vrouw Eka. Ik had van Ton kleinere wieldoppen gekregen voor mijn auto, die er volgens hem nooooooit af konden gaan, aangezien mijn grote wieldoppen er om de haverklap afvlogen bij het rijden over Georgiës wegen, en ik had die erop gezet, dus ik stapte volkomen ontspannen in mijn Fantoma voor de anderhalf-uur durende rit naar Davit Gareji.

We pikten Davit en Eka op van een bushalte in de wijk Avlabari en verwachtten toen, geleid door Davit, rechtstreeks naar ons doel te kunnen koersen. Maar dat viel flink tegen, aangezien Davit zelf geen auto rijdt en eigenlijk nog nooit naar het klooster gereden was, dus we moesten een aantal keren stoppen, om de juiste weg te bepalen en... om een van mijn auto afgevlogen wieldop terug te vinden... Remmert deed hierbij uitstekend dienst als "achtervanger"! Gelukkig had Richard een goede reisgids meegenomen, zodat we op een gegeven ogenblik, toen we een cruciale beslissing moesten nemen tussen links of rechts afslaan in the middle of nowhere, hier de juiste kant op reden. De rest van de tocht naar het klooster was toen makkelijk, ook omdat er borden met de naam Davit Gareji (in het Georgisch) verschenen.

Het landschap veranderde heel geleidelijk aan in steppe-achtig en adembenemend en het laatste stuk naar het klooster toe reden we bijna volkomen alleen over de heuvels. Eenmaal bij het klooster gekomen hadden we de keuze om verschillende wandelroutes te volgen, maar aangezien het al niet zo vroeg meer was vanwege onze aanvankelijke omzwervingen, besloten we om alleen een kijkje te nemen op de binnenplaats van één van de kloosters (het zijn er negentien in totaal) en te genieten van het fantastische uitzicht.

Het eerste klooster was gesticht door Davit Gareji in de 6e eeuw nC, en wordt nu het Lavra-klooster genoemd. Het andere meest belangrijke klooster heet het Udabno-klooster, en hier zijn prachtige fresco's te zien. Davit woonde eerst in een grot met zijn Kakhetische volgelingen Lukiane en Dodo. Later vestigden die hun eigen kloosters. Alle drie zijn nu begraven in een kerk in de omgeving van Lavra. De Davit Gareji-kloosters waren gemaakt door het uitbreiden van de grotten die waren uitgehakt in het zachte zandsteen. Zij werden pelgrimcentra omdat er gezegd werd dat een derde van de spirituele schat van Jeruzalem hier bewaard werd. Het verhaal gaat dat Davit naar Jeruzalem reisde maar, overmand door emoties, niet in staat was de stad binnen te gaan. Hij volgde de weg terug naar Georgië met behulp van slechts drie stenen die hij had opgeraapt onderweg. Diezelfde nacht had de koning van Jeruzalem een droom dat iemand de gehele spirituele vrede uit Jeruzalem had weggenomen. Zijn soldaten volgden Davit en pakten hem twee van zijn stenen af, zodat hij alleen de derde nog over had om mee terug naar Georgië te nemen. Deze steen wordt nu bewaard op het altaar van de Sioni-kathedraal in Tbilisi en wordt elk jaar naar Gareji vervoerd voor religieuze festiviteiten.

Het religieuze complex groeide totdat er kloosters waren verspreid over een wijd gebied. Hier werden manuscripten vertaald en gecopieerd en een school gespecialiseerd in het schilderen van fresco's ontwikkelde zich, terwijl de monniken het recht verworven om de prinsen van Georgië te onderwijzen.

In 1265 verwoestten de Mongolen de kloosters maar in het eerste deel van de veertiende eeuw nC herstelde Giorgi de Schitterende hun politieke en spirituele waarde. Echter, Davit Gareji werd opnieuw geplunderd in de veertiende eeuw door Tamerlane. Op de avond voor Pasen in 1615 vermoordden soldaten van Sjah Abbas 6.000 monniken en vernietigden het merendeel van de artistieke schatten. Vanaf dat moment werden er daar geen religieuze diensten meer gehouden tot 1675, toen koning Archil met restauratiewerkzaamheden aanving en de monniken een salaris gaf. De kloosters hervonden echter nooit meer hun voormalige belangrijkheid. De laatste koning van Kartli-Kakheti, Giorgi XII, leefde er twee jaar in een toren. De kloosters bleven actief tot het eind van de negentiende eeuw. Gedurende de Soviettijd werd het gebied gebruikt voor militaire oefeningen en dientengevolge bestonden de eerste demonstraties tijdens de perestroika-periode in Tbilisi uit protesten tegen dit vandalisme. Ironisch genoeg gebruikte het Georgische leger na de onafhankelijkheid dit gebied eveneens voor training, die nu overigens gestopt is. Er wonen nu weer monniken in het klooster.

Op de terugweg naar Tbilisi besloot Jan's DS er mee te stoppen, maar gelukkig kon hij samen met Ton het euvel verhelpen, zodat we weer vrolijk op weg konden en met name op zoek naar, jawel, een LPG tankstation. We dachten dit op een gegeven moment eindelijk gevonden te hebben, maar helaas bleek het soort gas dat daar verkocht werd geen LPG te zijn. Wel konden we er een hoognodige verfrissing kopen. Even buiten Rustavi konden we dan toch nog tanken. Het landschap rond die stad is desolaat, met oude, verlaten en vervallen Sovietfabrieken waaromheen koeien grazen - bijna surrealistisch.

's Avonds gingen we uit eten in "Rainer's", een bij ex-pats heel populair restaurant annex bierlokaal, genoemd naar de eigenaar, een Duitser die vijftien jaar geleden naar Tbilisi is gekomen en hier is blijven hangen.

Joseph achterin Ton's auto.	"Ik zit lekker!"	Richard met zijn onafscheidelijke gidsen.	Becks en Lampard.
		Jan en Andrew.	Richard leest zijn "bijbel".
Eén van de monniken houdt een oogje in het zeil.	Richard en Tony.	De grotwoningen van het klooster.
Davit en Remmert.
			Eka klimt in de hazelnoot(?)boom.
Remmert splitst een hazelnoot.	Eka en Davit.	Jan en Andrew.
		Fem en Richard.	Op de terugweg bij mama in de auto.
			Even stoppen om dit vreemde landschap te fotografen.
	De koeien zijn hier wel mooi.		De verlaten en vervallen fabrieken buiten Rustavi.
	Bont vee graast er ongestoord.	Even verderop raakte Jan's DS in de problemen.	Maar gelukkig was Ton er ook nog.
Een paar Georgische geïnteresseerden.	Andrew en Eka wachten het allemaal lijdzaam af.		De klus is bijna geklaard.
Geen LPG, wel koele frisdrank en een ijsje.	Hier dan wél LPG.	Een eenzame ruiter.
Andrew in "Rainer's" restaurant.	Jan bestudeert de kaart.	Joseph houdt het voor gezien voor vandaag...